කොළඹ රාත්රී දුම්රිය — සම්පූර්ණ කතාව. මෙය නොමිලේ කියවිය හැක.
රාත්රිය නිහඬව තිබුණි. වීදියේ ලාම්පු එකින් එක නිවී ගියේය. ඇය ජනේලය අසල සිටගෙන, පිටත වැටෙන වැස්ස දෙස බලා සිටියාය.
ඔහු කාමරයට ඇතුළු වන විට, ඇය හැරී බැලුවේ නැත. වචන නොමැතිව ගත වූ තත්පර කිහිපය, වසර ගණනක් තරම් දිගු විය.
“ඔයා තාම මතක තියාගෙනද?” ඇය ඇසුවාය.
ඔහු පිළිතුරු දුන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට, ඔහු ඇය අසලට පැමිණ, ඇගේ උරහිස මත අත තැබුවේය. ඇගේ සම මත වැස්සේ සීතල තවමත් රැඳී තිබුණි.
ඇය හැරී බැලුවාය. ඔහුගේ ඇස් තුළ, ඇය වසර ගණනක් තිස්සේ සොයමින් සිටි පිළිතුර තිබුණි.
රාත්රිය දිගු විය. වැස්ස නැවතුණේ උදෑසන පමණි. එතෙක්, ඔවුන් දෙදෙනා කතා කළේ නැත — කිසිවක් කිව යුතු නොවූ නිසාය.